Kırmızı Kaplumbağa (The Red Turtle)

Büyüklere masaldır bu... Diyalog veya müzik olmadan 78 dk.'lık bir şiir. Sade anlatımı ile huzur dolu bir animasyon. Ne diyebilirim ki belki de 2016 Oscar'larından da listenizdeydi... ve su anda Mubi'de.

mutluluk üzerine 2 absürd film

Biri Çin, diğer Romanya'dan oldukça gırgır, absürd iki film;
The Happiest Girl In The World
Happy Times

Hepimiz gibi mutlu olmaya çalışan bu karakterleri ve içinde bulundukları ince ironiyi çok seveceksiniz… Alternatif sinema severlere duyurulur. ;)

  

ilham perilerim iş başında...

tablete alışamadıkça kendimi renkli kaleme veriyorum

bir çeşit isyan diyelim... 

design attractor

sen ne güzel blogsun! içim açıldı... bu kadar yaratıcı ve güzel evi bir arada görmek çok keyifli, mutlaka gezile...

http://www.designattractor.com/



 

Dev takipçisi olan minik kadın

Philippa Astanton, İngiltere’de yaşayan bir ressam. Çalışmaları daha çok sesleri, tadları anlatan abstract resimlerden oluşuyor. Benim ilgimi çeken kısımsa onun alter ego’su… “Alter egom” olarak nitelediği 5ftinf’de Philippa, kendi masasının üzerinde çektiği gündelik objelere yer veriyor. Diyebilirim ki harika bir galeri sunuyor…

Not: Bu arada boyu 5ft’miş, blog ismindeki 5ft oradan geliyor… Kendi biyografisinde de bu durumda tatlı tatlı dalga geçen Philippa, 100K’nın üzerindeki takipçisiyle Instagram’daki en popüler sayfalardan biri... (5ft = 1 metre 52 cm)

Youn Sun Nah

Youn Sun Nah, Koreli bir şarkıcı ve çok güzel cover’lar yapmış, dinlene…

hey little bird,fly away home,your house's on fire...

 

My Favourite Things…

kristinrogers

2 çocuk annesi bu yaratıcı kadın kristinrogers instagram’daki ilham perilerimden bir tanesi…

istanbul film festivali başlıyor…

!F e üşendim, bari buna -en azından 1-2 filme- gidebilmeyi umuyorum…

biraz inceledim, ilgimi çeken filmler var… Mesela The Best Exotic Marigold Hotel. Emekliliklerini Hindistan’da geçirmeye karar veren bir grup İngilizin macerası… Ben de zaten bu aralar emeklilik olayına kafayı yoruyorum… Neden emekli değilim?

Emekli olsaydım eğer, çeşit çeşit peynirle ve bahçemden yolacağım maydanoz, çıtır biberlerle kendime güzel bir kahvaltı sofrası kuruyor olurdum... ve ayaklarımda terlikler olurdu, hava güzel, ben güzel, sen güzel olurdun. bunun yerine karla karışık yağmur yağıyor ve ben metrobüsün camından dışarı bakıyorum. ayağımda terlik olmadığı da kesin. ve bir an için maydanoz yerine saçlarımı yolasım geliyor (puhaha).

neyse özetle festivale dönecek olursak; 
marigold oteli’nin çok ilgimi çektiğini sanmam 5 dk.ımı alıyor. muhtemelen ona değil, bana göre efsane Persepolis’in yaratıcısı Marjane’in son filmi Azrail’i Beklerken’e gideceğim… bir de belki dogtooth’un yönetmeninin son filmi Alpler’e hehhe:)

yüz yıl sonra hellöö

yüz yıldır yazmıyorum
ve yazarken kendime ayırdığım zamandan da mahrumum.
başka işlere sardırdım. instagram’a örneğin… fotoğrafa… sağa sola, aşka, bahara… yelkene, motorsiklete, mortgage kredisine, ona buna… sardırdım işte. 
yine de bir yazmaya, kendimle geçirdiğim bu zamana, boş boş durup bakmaya ihtiyacım var okur, bilmem anlatabildim mi... yani yüz yıl sonra hellööööğ…………

Beautiful Tango by Hindi Zahra _ SK_ Session

kaybedenler klubu

sonunda kaybedenler klubunu izledim… düzene samimiyetle muhalif birilerini gormek iyi geldi. şiir yazasım geldi. ve van gezimin fotoğraflarını elden geçirip burda bir seçki yayınlayabilirim gibi geldi. bir de buruk bir özlem duydum. eski bana, gençliğime sanırım.

Mike Leigh’in son filmi

İngiliz yönetmen Mike Leigh’in son filmi Another Year,  az da olsa bazı sinemalarda oynuyor… Önceki filmleri “Happy Go Lucky” ve özellikle “Vera Drake” den sonra yönetmenin bendeki sicili oldukça parlak. Filmin senaryosunu da kendisi yazmış; hatta bu dalda oscar’a aday olmuştu... Oscar’ı kazanamasa da Cannes’dan ve birçok diğer festivalden eli boş dönmedi. 

Ayrıca filmde, Bridget Jones’daki baba rolüyle beni bitiren Jim Broadbant oynuyor. Henüz izlemedim ama sanki kalbe dokunan bir aile draması çıkacakmış gibi hissediyorum.. haydin hayırlısı.

renkli kalem macerası

bu haftasonu genellikle resim yaptım.
uzuuuun zamandır resim yapasım vardı, o yüzden kendimi bir parça paraladım sanırım… cumartesi, akşam yemeğini unuttum misal, bir gözümü açtım saat 22 olmuş…(beeeen yemegi unuttum?!…) ayrıca bu haftasonu akira kurosawa filmleri izleyecektim, onlara da pek zaman kalmadı; Ran izlerken uyuyakaldım...

derwent marka renkli kalemleri ilk kez deniyorum, çok zevkliymiş…120 gr.kağıdın dokusuyla birleşince çok güzel bir zemin oluşturdu. ayrıca farklı renkleri karıştırmak da mümkün. sonuçta keçeli kalem ve renkli kalemlerle ortaya böyle portreler çıktı…

gıdı gıdı yapan diğer eser

Blu’nun Viyana’da Ekim 2010’da tamamladığı bir duvar;

Blublu’nun diğer bir duvarı için tıklayın…

gıdı gıdı yapan eser

Çok acayip bir eser… yaratıcılığımı ürpertiyor… ve zihnimi gıdıklıyor.

Istanbul Biennal 2003 / Eser: Doris Salcedo / Fotoğraf: Sergio Clavijo

IF

kendime rakip yaratmak istemem ama paylaşmadan da olmaz… neyse efendim yarın biletleri satışa çıkıyor… incelemek gerek. buyrun IF

günlüğe dönüşen blog

azimle 3 kilo verdim. darısı diğer 3 kilolara… bu aralar hiçbirşey yapmadığımdan blog’umda da boş boş konuşabilirim diye düşünüyorum.

bazen evde öyle takılırken, kitap okurken, tv izlerken, çekirdek yerken felan birden müziğim geliyor! anında kapatıyorum elimdeki işi, hemen müzik açıyorum. sonra bazen abi dans edesim de geliyor. utanmıyorum doğrusu kalkıp oynuyorum. bugün bu durum daha da acayipleşti. halay çekesim geldi. tek başına da çekilir mi ki lan diye duraksadım tabi (deliysek o kadar da değil)… brit pop, alternatif rock, new age, rock n coke’lu günler bir yana, derinlerden gelen bu duygu beni yanına aldı ve ehlileştirdi… sonuçta ne mi oldu… tabiki 47.saniyeden sonra utanmadığımı tahmin edersiniz…  :)luri luri luriiii!

gözümden kaçan şişmanlığım (fa)

botero’nun kadınları gibi şiştikçe şiştim… ya da bana öyle geliyor sevgili okur.

yalana bak… bana ne öyle gelecek, tartı var yahu… bir de akıl var, mantık var.

tartıldım (şimdi siz kendiniz inanmazsınız, allah sizi inandırsın), gözlerim yuvalarından fırladı. yo yo resmen fırladı ve tartının iki yanına pıt dedi düştü… hatta soldaki bele hızını alamadığı gibi çamaşır makinasının altına yuvarlandı… neyse taktım birini. ötekini alayım diye eğildim ki ne göreyim. uzun zamandır aradığım yeşil göz kalemim! o an içimi tarifsiz bir sevinç kapladı. hemen alıp, tozunu sildim, ışığa götürüp tek gözümle iyice inceledim. resmen oydu… çok sevindim. hatta sevinçten biraz daha şiştiğimi dahi hissettim. ya da bana öyle gelmişti. neyse… diğer gözümü almak için tekrar eğildim. ama… o da ne? 
gözüm!
gözüm orada değildi…

* Resmin orjinalinde korsan bağı yok tabiki…Botero’nun affına sığınanzi…

santa jack

her sene girdiğim “nothing changes on new year’s day” tribinde hiç değilim… bu sene ilk kez evi süsleyesim, klişe her işi yapasım, arkadaşlarıma hediye alasım ve neredeyse şöminenin üzerine çorap asasım var! :x

Uncle

Festivalden sonra birkaç kez daha izledim de harbi çok iyimiş; özellikle de şu kavga sahnesi… uncle became not uncle…

A Catfish Tale

6.İstanbul Animasyon Festivali’nde en iyi video klip ödülünü alan filmin adını hatırlayınca yazacağım demiştim… Hatırlayamadım tabiki :) ama sonunda IAF, ödül alanları web sitesine ekledi, bende ordan kopya çektim.

buyrun işte bahsettiğim, renklerine bayıldığım, koşup renkli kalem, pastel felan alıp resim yapasımı getiren ve bu garip cümlenin sorumlusu video klip: A Catfish Tale